गुरूजी माझ्या घरात मोठा
पेटून उठलाय वनवास
चार दिस असेच गेले
आयता लाभलाय उपवास
गुरूजी भूक पेटून उठलीया
खावं वाटतंय दगड गोटे
वनवासात या सैरावैरा
पूर अश्रूंचा नयनी लोटे
दिस असंच काढतोय गुरूजी
बघत आता ह्या लेकरांकडे
चार अक्षर शिकवा त्याला
सुंदर हाकण्या जीवनगाडे
राब राब राबतोय गुरूजी
या पोरांच्या शाळेसाठी
घाम गाळताना मज आठवते
मी सोडलेली शाळेची पाटी
लाकूड फाटा दगड गोटा
गुरूजी ह्यातच माझं आयुष्य
लेकरा माझ्या शहाणं करा
आणण्यासाठी नवं भविष्य
कारभारणीही राब राबते
बोलत असते क्षणाक्षणाला
पोरगं आपलं शिकेल नक्की
हुशार लई म्हण शिक्षणाला
गुरूजी माझं म्हणणं एकच
लेकरू माझं हुशार व्हावं
बुध्दी मनानं होऊनी मोठं
नैतिक समाज घडवत रहावं
© अमोल पाटील
(सन २०१४ मध्ये प्रकाशित 'इंद्रधनुष्य' या काव्यसंग्रहातून)
No comments:
Post a Comment